Θεραπεία χρόνια οσφυαλγία

Ως οσφυαλγία χαρακτηρίζεται κάθε πόνος στην οσφύ (μέση) ανεξάρτητα από την αιτία που τον προκαλεί.

Πολλές φορές ο πόνος επεκτείνεται στον γλουτό και στους μηρούς.

Οκτώ στους δέκα ενήλικες εμφανίζουν οσφυαλγία τουλάχιστον μία φορά στη ζωή τους, ενώ, σύμφωνα με στατιστικές, η οσφυαλγία αποτελεί τη δεύτερη αιτία αποχής από την εργασία.

Στο 10% των ασθενών ο πόνος στη μέση είναι επίμονος, δεν ανταποκρίνεται σε οποιαδήποτε αγωγή ή θεραπεία και τελικά μετατρέπεται σε μόνιμο πρόβλημα (χρόνια οσφυαλγία).

Δύο στους τρεις ανθρώπους, κάποια περίοδο της ζωής τους, θα νοσήσουν από χρόνιο πόνο στη σπονδυλική στήλη, δηλαδή από πόνο που διαρκεί περισσότερο από 3 μήνες.

Τα αίτια που προκαλούν την οσφυαλγία είναι πολλά και ταξινομούνται σε : μηχανικά, φλεγμονώδη, νεοπλασματικά, μεταβολικά και άλλα σπανιότερα.

Τα πιο συνήθη είναι:

  • Αρθρίτιδα
  • Τραυματισμός με συνέπεια μυϊκή θλάση
  • Δισκοπάθεια (κήλη μεσοσπονδυλίου δίσκου)
  • Οστεοπορωτικά κατάγματα
  • Λοίμωξη των σπονδύλων
  • Γυναικολογικές παθήσεις, παθήσεις ουροποιητικού
  • Καρκίνος.

Διάγνωση

Ο Ορθοπαιδικός πρέπει να πάρει ένα λεπτομερές και αναλυτικό ιστορικό, να εξετάσει κλινικά τον ασθενή και να προχωρήσει στον απαραίτητο ακτινολογικό έλεγχο (απλές ακτινογραφίες οσφυϊκής μοίρας) και στη συνέχεια αξονική ή μαγνητική τομογραφία όπου χρειάζεται.

Θεραπεία

Η θεραπεία πρέπει να είναι απόλυτα εξατομικευμένη ανάλογα με την ηλικία, το αίτιο που προκαλεί την οσφυαλγία, το επάγγελμα και τις καθημερινές δραστηριότητες του ασθενούς.

Η θεραπεία διακρίνεται σε συντηρητική και χειρουργική.

Συντηρητική θεραπεία

  • Αναλγητικά, μυοχαλαρωτικά, αντιφλεγμονώδη από το στόμα ή σε ενέσιμη μορφή είναι συνήθως απολύτως αναγκαία στις περισσότερες περιπτώσεις.
  • Τοπικά ενέσιμα σκευάσματα κορτικοειδών και τοπικών αναισθητικών στα σημεία μεγίστου πόνου.
  • Τοπικά επιθέματα (έμπλαστρα), θερμά επιθέματα, αναλγητικές κρέμες.
  • Φυσικοθεραπεία – κινησιοθεραπεία – βελονισμός.
  • Εναλλακτικές μέθοδοι θεραπείας (χειροπρακτική, τεχνικές μάλαξης και κινησιοθεραπείας).
  • Επισκληρίδιος έκχυση κορτικοειδών

Επί αποτυχίας της συντηρητικής θεραπείας απαραίτητη είναι η χειρουργική θεραπεία.

Χειρουργική θεραπεία χρειάζεται:

  • σε ασθενείς με νευρολογική σημειολογία (μυϊκή αδυναμία),
  • σε ασθενείς με συχνές υποτροπές οσφυαλγίας,
  • σε ασθενείς που ακολούθησαν συντηρητική θεραπεία για δύο μήνες χωρίς ανταπόκριση.